Puppycursus
Na 10 jaar had ik eindelijk de tijd om een hond in huis te nemen. Eerst heb ik heel zorgvuldig het ras uitgekozen en vervolgens heb ik mij tot de rasvereniging gewend.
Op 2 januari kwam Balou, een grote zwitserse sennenhond bij ons in huis.
Van mijn zusje had ik een folder van de prive-puppycursus gekregen want dat was wel wat voor mij. In eerste instantie dacht ik;‘ het moet niet gekker worden’, maar ik heb wel gebeld voor een afspraak.
Hoewel ik ben opgegroeid met honden was ik erg blij dat Arnoud op 3 januari bij mij op de stoep stond. Ik kreeg meteen een uitleg over het gedrag van de (puppy)hond en hoe je een bench moet gebruiken. Ik had al geprobeerd de hond in de bench te stoppen maar dat huilen vond ik erg zielig en had haar er maar weer uitgehaald. Dat huilen hield toen natuurlijk nooit meer op als ze in de bench zat.
Met 8 weken probeert de pup je al uit en voordat ik het wist bepaalde dat kleine bolletje al het hele huishouden. Dit kleine bolletje zou wel uitgroeien tot een hond van 50 kilo dus enige begeleiding was wel noodzakelijk.
In de daarop volgende weken had ik regelmatig een afspraak in het bos om de voortgang van de opvoeding te bekijken. Tijdens deze afspraken kon ik ook mijn specifieke problemen kwijt.
Kun je zonder puppycursus ?
Misschien wel, maar voor de meeste mensen is een puppycursus noodzakelijk. Zeker als je in een grote stad woont waar de meeste mensen een hekel aan honden hebben en veel honden voor overlast zorgen. Mijn kennis over honden en met name over het (dominante) gedrag van honden is enorm toegenomen. De vele tips en aanmoedigen om die eerste moeilijke maanden door te komen had ik niet willen missen. Na 9 maanden heb ik nog een consult aangevraagd om de puntjes op de i te zetten.
De hamvraag; Luistert Balou ?
Over het algemeen wel. Het blijft een kwestie van geduld en oefenen maar ik weet zeker dat zonder de puppycursus ik een minder gesocialiseerde hond zou hebben. De eindeloze wandelingen door het bos hebben een ontzettend lieve en sociale hond opgeleverd.
